دیشب یکی از آدمای محترم و نجیبی که میشناختم، این دنیا رو ترک کرد. وقتی خبر رو شنیدم، گریه کردم. اما وقتی که رفتیم منزلشون برای عرض تسلیت، به محض ورود داشت خندهم میگرفت و به زور جلوی خندهی خودمو گرفتم. نمیدونم چرا، ولی من توی موقعیتهای زیادی چالشبرانگیز و ناراحتکننده خندهم میگیره.
برچسب:
نویسنده: پارسا رضایی